Książ Wielki uważa się za jedną z najstarszych osad leżących na ziemi krakowskiej. Najstarsze ślady osadnictwa pochodzą z VII w. p.n.e., a więc najdłuższej spośród kultur epoki brązu – tzw. kultury łużyckiej. Osiedleniu się człowieka w okolicach Książa Wielkiego sprzyjało położenie geograficzne – wyniosły pagórek, otoczony wodami i torfowiskami, posiadający dzięki temu cechy obronne oraz bogactwa naturalne – żyzne gleby i bogate w zwierzynę lasy. więcej »

Po trzecim rozbiorze Polski w 1795 r. ziemie województwa krakowskiego zostały zajęte przez Austrię i weszły w skład Galicji Zachodniej. Austriacy zaprowadzili nowy podział administracyjny oparty o cyrkuły, składające się z mniejszych jednostek – okręgów. Książ Wielki znalazł się wówczas w okręgu i cyrkule krakowskim. Na czele władz miejskich stał burmistrz wraz z syndykiem. Do obowiązków tego pierwszego należały decyzje w sprawach administracyjnych oraz organizacja pracy pracowników magistratu. Syndyk zajmował się natomiast sprawami sądowymi. więcej »

Po odzyskaniu niepodległości przez ponad dziesięć miesięcy brak było w odrodzonym państwie władz administracyjnych II stopnia. Funkcjonowały jedynie powiaty. W momencie odbudowy państwowości polskiej Książ Wielki nadal należał do powiatu miechowskiego. Stan ten został utrzymany przez cały okres międzywojenny. Dopiero ustawa z 2 VIII 1919 r. wprowadziła w Polsce podział na województwa. Powiat miechowski, wraz z Książem Wielkim, znalazł się w granicach województwa kieleckiego. więcej »